Rozdział XVI

Droga. Czy znów ta sama? Chyba tak, bo krajobraz niewiele się zmienia. W małych miasteczkach lampy świecą się cały czas. Bez przerwy. Jakby już nigdy nie miały zgasnąć, ale żyją ze świadomością, że nadejdzie ich pora, blask osłabnie i ktoś o nich zapomni. 

Nikki tworzył w głowie coraz dziwniejsze scenariusze, a cała ludzkość jakby uciekała. Nikt nie wiedział, czym aktualnie się interesuje. Co jest dla niego ważne, a co kolejną, nieistotną sytuacją. 

Każdy uciekł gdzieś w swoją stronę. Już nie tworzyli jednej całości. Już nawet nie pili razem. Vince rozbiegał we wszystkie strony, by złapać cudowne blondynki. Tommy znudził się heroinową zabawą Nikki'ego. Mick jak zawsze był niedostępny, tworzący jakiś spisek za plecami zespołu. A Nikki po prostu trwał. Czasem jego serce zabiło mocniej, gdy pomyślał o Michelle. Czasem jego dłonie zadrżały, gdy przypominał sobie jej dotyk. Ale to też uciekło i nie pozostawiło po sobie żadnego śladu. Ale kim była Michelle na tle tych wszystkich wspaniałych kobiet. Tak, nadal tą jedyną. 

Ruszyli jako zespół, wrócą jako nikt. Chyba już każdy tak pomyślał. A im bardziej o tym myślał, tym bardziej uciekał przed tym. Byli sławni, pieniądze zaczęły spływać na ich konta. Oni jedynie zamierali w strachu, co może być po tym, jak cała impreza się skończy. Zdejmą kostiumy na dobre i pozostanie wielka pustka. 

Znaleźli azyl w Nowym Jorku. Ich własny koncert w jednym z bardziej znanych klubów. I choć rozpadali się, to na scenie wciąż wyglądali dobrze i dawali z siebie wszystko. 

Nowy Jork wydawał się taki odległy i niedostępny. Będziemy grać tam, gdzie Aerosmith. Ta myśl podniecała i dodawała kopa. A przynajmniej taki był jej cel. 

-Ej, panowie...- Nikki zwrócił się do zespołu.- My nadal jesteśmy razem, czy tylko gramy razem? 

Mick jako pierwszy podniósł swój wzrok. 

-A jak ci się wydaje?- zapytał zimno i obojętnie, czyli jak zawsze miał w zwyczaju.

-Nie mam pewność, dlatego pytam. 

-Tylko ze sobą gramy, chłopcze. I z całego serca, szczerze cieszę się, że po trasie zapomnimy o sobie na jakiś czas. 

Znów zapadła cisza, która była już tak oczywista po każdej krótkiej rozmowie. Nawet po monologu występowały wielogodzinne repertuary ciszy. 

Przygrywała na wiele sposobów. Raz była irytująca i zżerająca, a czasem największym ukojeniem pod czas całej trasy. 

[...]

- Nienawidzę cię, suko! Słyszysz, nienawidzę! Mam nadzieję, że zdechniesz! - krzyczał w narkotycznym szale, rzucając przedmiotami. Lampa uderzyła o ścianę, żarówka roztrzaskała się na setki kawałków, mijając głowę dziewczyny o parę centymetrów.

- Taki jest plan. - uśmiechnęła się i wzruszyła ramionami, jak gdyby nigdy nic odpalając papierosa.

- Mam dość, idę spać z pieprzonym Tommym! Vince miał, kurwa, rację, że cię zostawił, szmato! Wszystkie moje cholerne dragi, wszystkie, które sam kupiłem, wszystkie wyćpałaś! Pierdol się!- wyszedł z trzaskiem drzwi. Słyszała jeszcze, jak krzyczał na korytarzu. 

Sophie z kamienną obojętnością na twarzy sięgnęła ostatniego papierosa z paczki. Ze spokojem go zapaliła i tępo spojrzała w okno, doszukując się w nim czegoś interesującego. Na marne siedziała na łóżku. Próbowała wmówić sobie, że jest panią swojego życia. Nie chciała dopuszczać do siebie myśli, że narkotyki przejęły kontrolę nad jej życiem. 

Przecież nie tak to miało wyglądać. Miała być wspaniałą czarownicą Roberta i razem z nim przemierzać londyńskie ulice. Miała być szczęśliwa i pełna nadziei. Zawsze uśmiechnięta i zadowolona. Ale coś sprawiło, że porzuciła jakiekolwiek uczucia. Nie było smutku, nie było szczęścia. Była tylko pustka zapełniana kokainą i heroiną. Oprócz tych sekund euforii, nic się nie liczyło. 

Nie było sensu, by to przerywać. Razem z Nikki'm uciekała w to coraz bardziej i bardziej. Chwilami potrafiła wziąć więcej niż towarzysz. Nikt już w to nie ingerował. Wszyscy bali się ich reakcji i ukrywali tą wiadomość. Pomimo tak przegranej pozycji, czuła niezwykłą wyższość przy innych śmiertelnikach. Czuła, że może wszystko i nikt nie ma prawa ingerować w jej życie. Sama nim władała. A przynajmniej w takim odczuciu żyła. Ukrywała w sobie żal do samej siebie. 

Mijały godziny, które uciekały jak sekundy. Każda chwila uciekała jak miłe wspomnienia, które starała się pielęgnować za wszelką cenę. Ale z czasem wszystko było zamazane. Cały świat zlewał się w jedną plamę. Wszystko wydawało się takie oczywiste i nudne. Rutyną było sięgnięcie po alkohol i narkotyki. Jak każdej nocy, zrobiła to i tej. 

Nikki'ego nie było. Żalił się gdzieś w ramionach Tommy'ego. A Sophie, pozostawiona sama sobie, w ciemności i milczeniu obserwowała płomień świeczki, nad którym trzymała łyżeczkę. Każdy jej ruch był ostrożny i wolny. Jej drżące dłonie już nieraz doprowadziły do rozlania substancji. Czasem czuła wyrzuty sumienia. Stara osobowość dawała się w znaki. W takich momentach miała ochotę wyrzucić wszystko przez okno, aczkolwiek to było tylko chwilowe. 

Ta noc nie miała się niczym innym różnić. Znów w jej żyłach miała popłynąć heroina i na jakiś czas odciąć ją od świata. Siedziała cicho w kącie, a igła była już wbita w skórę. Nie zastanawiała się długo nad tym, czy perska zabawka powinna opanować jej ciało. Jedna sekunda, przymknięte oczy. Tylko ona i ten chwilowy spokój. Nic nieznacząca radość, że znów coś opanowało jej ciało i rozum. Nie przejął ją fakt, że oddech staje się płytki. Dygotało nią zimną oraz dziwny niepokój, który nastąpił równie szybko, co jej decyzja o ponownym zażyciu. Serce zwolniło, ciało było dziwnie rozluźnione wręcz wiotkie. Czuła narastającą senność. Z każdą minutą brakowało jej sił, ale walczyła, by nie zamknąć oczu. Wiedziała, co ją czeka. Chciała ostatni raz spojrzeć na świat, pomyśleć o wszystkich ważnych osobach, które przewinęły się przez jej życie. Teraz wspomnienia były intensywne. Raczej niczego nie żałowała. Może jedynie niektórych słów i niektórych znajomości. 

Zamknęła oczy, choć wciąż pozostawała świadoma. Zawładnął nią niepokój. W duchu prosiła, by ktoś nagle pojawił się i powiedział, że to tylko zły sen. Uświadomienie tego, ile może teraz zostawić przygnębiło ją jeszcze bardziej. Mógłby się pojawić ktokolwiek, a najlepiej ktoś najbliższy jej sercu. 

Chyba wszystko się kończyło. Chyba nie było odwrotu. Wszystko zostało gdzieś pozostawione na pewną zgubę. Tak, jak ona. Gdzieś odeszli, zwyzywali i zostawili. Przecież tak nie można postępować z ludźmi. 

Próbowała otworzyć oczy. Za wszelką cenę, ale senność zdominowała ją. Poddała się. Nie miała nawet pewności, czy to wszystko jest realne. Po prostu było ciemno, a cisza piszczała w uszach. Żadnego światła ani tunelu. Po prostu wszystko gdzieś zamarło na kilka godzin lub trochę więcej. Odzyskanie świadomości graniczyło z cudem, ale z pierwszymi promieniami słońca, coś zaczynało się zmieniać. Powróciła nadzieja i silna wola, która nie pozawalała jej się poddać. Wiedziała, że trzeba walczyć do końca. Wiedziała, że ma jedną osobą, którą może poprosić o pomoc. Nie mogła się poddać. Musiała walczyć, by znów zaznać szczęścia. 

Gdzieś między tymi śmieciami musiał być telefon. Chodząc na czworakach po podłodze, szukała urządzenia między porozrzucanymi rzeczami, aż nie odnalazła kabla, który przyciągnęła do siebie wraz z aparatem. Usiadła pod ścianą. Jej dłonie drżały, gdy wykręcała wolno numer, niepewna, czy wciąż dobrze go pamięta, czy ktokolwiek odbierze, czy będzie chciał jej słuchać.

Centrala przekazała dalej połączenie na znak, że znała właściwy ciąg cyfr. Pierwszy sygnał. Szalone bicie serca. Drugi sygnał. Suchość w gardle. Trzeci sygnał. Pulsujące skronie.

- Tak? - delikatny, zaspany głos przeszył panującą w pokoju martwą ciszę.

- Obudziłam cię..? - dziewczyna przełknęła głośno ślinę.

- Sophie? Cholera jasna, Sophie?! - po drugiej stronie usłyszała nagłe zamieszanie, coś zrzuconego przypadkiem na podłogę i szeleszczącą kołdrę.

- Nie krzycz i wysłuchaj mnie, proszę...

- Słucham, przecież cię słucham, mów.

- Zabierz mnie stąd, musisz mnie stąd zabrać, rozumiesz? Zabierz mnie.

- Jestem daleko, ja...

- Nie wiem, gdzie jesteś, ale zabierz mnie stąd. Kupię bilety na samolot, gdziekolwiek jesteś. Ale zabierz mnie stąd.

- Kurwa mać, co się stało?

- Ja nie chcę tutaj umierać, nie chciałam tyle wziąć, ja nigdy nie chciałam, nie wiem dlaczego, umrę tutaj... - szepnęła, a łzy zaczęły naznaczać maleńkie dróżki na jej policzkach. - Nie chcę, chcę być z tobą, tylko ty mi możesz pomóc...

- Nie płacz, hej, nie płacz, uspokój się. Moja mała Sophie, uspokój się. Zabiorę cię do siebie. Zamieszkasz ze mną. Dobrze? - usłyszała smutek i przejęcie w głosie rozmówcy. - Musisz jeszcze dzisiaj wsiąść w samolot. Zaraz ci powiem, gdzie jest najbliższe mi lotnisko. Masz jakąś kartkę? Będę czekać tam na ciebie. Musisz jeszcze dzisiaj wsiąść w samolot. Moja mała Sophie...

[...]

Pośpiesznie i chaotycznie wrzucała do walizki kolejne rzeczy oraz ubrania. Promienie słońca powoli zaczynały oświetlać zdewastowany pokój, omijała kawałki rozbitego szkła na podłodze, krople krwi zmieszane z rozlanym alkoholem. Czas uciekał. W każdej chwili chłopak mógł tutaj wejść, popchnąć dziewczynę na łóżko w szale lub podnieceniu, z morderczym uśmiechem na ustach i złem w oczach, znów nie pozwalając jej się wyrwać z objęć śmierci. Ale ona chciała żyć, chciała żyć, jak najdalej od swoich przyjaciół, wrogów i zabojców.

Gdy wsiadała na pokład samolotu, słyszała jeszcze gdzieś za sobą szyderczy, okrutny śmiech, mówiący jej, że Nikki wróci, wróci razem z ich wspólną kochanką, przecież tak ich kocha, jak może odejść, nie pozwolą jej odejść, wspomnienia i wygłodniałe potwory będą podążać za nią nieustannie, nigdy się nie poddają. Ale kiedy maszyna oderwała się od ziemi, a ciśnienie zatkało jej uszy, przestała słyszeć. Długi lot wyciszył głosy, zasnęła spokojnie, po raz pierwszy od tygodni, może miesięcy. Witał ją nowy świat. Znała go dobrze. To samo niebo, ten sam wiatr, te same ulice. Jednak wszystko wydawało się piękniejsze. Spojrzenia już nie były przepełnione nienawiścią, a radością, gdy w lekkim pośpiechu każdy zmierzał do swych codziennych zajęć. Ktoś na nią czekał. O umówionej godzinie znów zobaczyła ten szeroki, ciepły uśmiech, za którym tak tęskniła, choć sama wcześniej odrzuciła go na rzecz okropnych nałogów i udawanej miłości. Schowała się w troskliwych ramionach i czuła, wreszcie czuła, że jest bezpieczna.